gandarklife

กาลครั้งหนึ่งเนิ่นนาน

ได้พบพานหญิงสาวผู้หนึ่ง

ผู้ซึ่งถูกคำสาปให้ต้องแบกสิ่งของบางอย่างไว้ตลอดเวลา

นั่นคือกล่องหนึ่งใบ

..............ในมือเธอถือกล่องใบใหญ่อยู่หนึ่งใบ

แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่

เธอก็ไม่เคยเปิดกล่องนั้นเลยสักครั้ง

ผู้สาปไม่ได้บอกว่าข้างในมีอะไร

และเธอก็ไม่เคยบอกใคร ว่าข้างในกล่องนั้นมีอะไร

ผู้สาปบอกเพียงแต่ว่าข้างในกล่องนั้น

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดมันออกได้

เวลาผ่านไป.......

นานแสนนาน

นานพอที่จะทำให้หญิงสาวผู้นั้นรู้สึกท้อ

ท้อกับการรอคอย

จนหญิงสาวอยากจะโยนกล่องนั้น

อยากโทรหา

แต่บังเอิญว่ายังมีเรื่องค้างคาใจกันนิดหน่อย เลยทำได้แค่เฝ้ามอง และเฝ้าฟัง สิ่งที่คนอื่นกำลังพูดถึงเธอ

อิจฉา

แต่บังเอิญว่าไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับทางสังคม มากพอ อย่างที่เธอหวังไว้ มันไม่ใช่ความผิดใครหรอก มันอยู่ที่ความแตกต่างของมุมมองต่างหาก การที่เราไม่ได้ช่วยเหลือสังคมโดยตรง ไม่ได้หมายความว่าจะช่วยเหลือสังคมทางอ้อมไม่ได้นี่นา

อยากโทรหา

เธอเคยบอกให้โทรหา เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันกำลังเหงาใจ ท้อใจ หรืออะไรๆก็ตามที่เกี่ยวข้องกับใจอยู่ ณ เวลานั้น แต่ฉันเชื่อเลยว่าเธอคงไม่อยากโทรหาคนที่จำอะไรเกี่ยวกับตัวเธอไม่ได้หรอก จริงมั๊ย เสียความรู้สึกเปล่าๆ

มาตรฐาน

ความจริงก็เป็นความผิดของเธอเองนั่นแหละที่เที่ยวมาตั้งมาตรฐานให้คนอื่นสูงเกินไป คนเรามันต้องการความเป็นตัวเอง ฉันเองต้องการที่จะเรียนรู้ แต่เธอต้องการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะยอมให้ใครที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน มาเปลี่ยนแปลงกันได้ภายในเวลาข้ามวันข้ามคืน

ฉันให้ดอกไม้เธอทุกวัน

มองพระจันทร์ แล้วฝันถึงเธอทุกคืน

ฉันเห็นหน้าเธอเมื่อตื่น จะลุกจะยืนก็เห็นแค่เธอ

ส่งข้อความให้ไว้เป็นกำลังใจ

ความห่วงใจ ใส่ใจ สนใจ มอบให้เธอเสมอ

ติดตรงที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะบอกเธอ

ว่าคนที่หวังดีเสมอคือใคร

ฉันอาจเป็นลมคอยพัดความโศกเศร้า

ฉันอาจเป็นเงาเมื่อเธอเหงาก็เป็นได้

ฉันอาจเป็นน้ำดับร้อนผ่อนคลาย

ฉันอาจเป็นทรายโอบเธอไว้ดั่งทรายโอบทะเล

เธอคงไม่อยากรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร

รู้ไปคงไม่ได้ช่วยให้เธอสนใจฉันมากขึ้น

แต่ทุกอย่างที่เธอเห็นและคำนึง

นั่นคือทุกๆสิ่งที่ฉันเป็น