gandarklife

อยากโทรหา

แต่บังเอิญว่ายังมีเรื่องค้างคาใจกันนิดหน่อย เลยทำได้แค่เฝ้ามอง และเฝ้าฟัง สิ่งที่คนอื่นกำลังพูดถึงเธอ

อิจฉา

แต่บังเอิญว่าไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับทางสังคม มากพอ อย่างที่เธอหวังไว้ มันไม่ใช่ความผิดใครหรอก มันอยู่ที่ความแตกต่างของมุมมองต่างหาก การที่เราไม่ได้ช่วยเหลือสังคมโดยตรง ไม่ได้หมายความว่าจะช่วยเหลือสังคมทางอ้อมไม่ได้นี่นา

อยากโทรหา

เธอเคยบอกให้โทรหา เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันกำลังเหงาใจ ท้อใจ หรืออะไรๆก็ตามที่เกี่ยวข้องกับใจอยู่ ณ เวลานั้น แต่ฉันเชื่อเลยว่าเธอคงไม่อยากโทรหาคนที่จำอะไรเกี่ยวกับตัวเธอไม่ได้หรอก จริงมั๊ย เสียความรู้สึกเปล่าๆ

มาตรฐาน

ความจริงก็เป็นความผิดของเธอเองนั่นแหละที่เที่ยวมาตั้งมาตรฐานให้คนอื่นสูงเกินไป คนเรามันต้องการความเป็นตัวเอง ฉันเองต้องการที่จะเรียนรู้ แต่เธอต้องการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะยอมให้ใครที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน มาเปลี่ยนแปลงกันได้ภายในเวลาข้ามวันข้ามคืน

ฉันให้ดอกไม้เธอทุกวัน

มองพระจันทร์ แล้วฝันถึงเธอทุกคืน

ฉันเห็นหน้าเธอเมื่อตื่น จะลุกจะยืนก็เห็นแค่เธอ

ส่งข้อความให้ไว้เป็นกำลังใจ

ความห่วงใจ ใส่ใจ สนใจ มอบให้เธอเสมอ

ติดตรงที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะบอกเธอ

ว่าคนที่หวังดีเสมอคือใคร

ฉันอาจเป็นลมคอยพัดความโศกเศร้า

ฉันอาจเป็นเงาเมื่อเธอเหงาก็เป็นได้

ฉันอาจเป็นน้ำดับร้อนผ่อนคลาย

ฉันอาจเป็นทรายโอบเธอไว้ดั่งทรายโอบทะเล

เธอคงไม่อยากรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร

รู้ไปคงไม่ได้ช่วยให้เธอสนใจฉันมากขึ้น

แต่ทุกอย่างที่เธอเห็นและคำนึง

นั่นคือทุกๆสิ่งที่ฉันเป็น

"ช่วงเวลาที่อยู่กับตัวเอง ความหวาดเกรงก็มีมากขึ้น"

"ความเหงาไม่ใช่คู่ แต่สามารถอยู่คนเดียวได้"

"เมื่อเรานึกถึงใครบางคน สิ่งต่อไปที่ตามมาก็คือความกลัว....กลัวว่าเข้าจะไม่คิดถึงเรา"

"ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรนะ หากตอนนี้ฉันกำลังร้องไห้"

"ฝากพระจันทร์ไปบอกเธอแล้ว แต่ไม่ได้ดูว่าส่งไปทางด้านมืดหรือด้านสว่างของดวงจันทร์"

"สายลมคืนนี้เย็นฉ่ำ เช่นเดียวกับใจเธอที่กำลังเหน็บหนาว"

"ท้องฟ้าวันนี้ดูเศร้า หรือว่าเราคิดไปเอง"

"ต้นไม้ผลัดใบเปลี่ยนสี แล้วเธอคนดีผลัดเปลี่ยนใจเหมือนต้นใบไม้หรือเปล่า"

"เธอถามว่ารักฉันไหม ฉํนได้แต่ตะโกนข้างในใจ เพราะบอกไปคงไม่ทัน"

"เธอบอกว่าเธอต้องไป แต่เธอจะรู้ไหมว่าเธอได้เอาบางสิ่งในหัวใจฉันติดมือเธอไปด้วย"

"